1. Ruwvoer in Nederland is vaak eenzijdig

Veel Nederlandse weilanden en percelen zijn ingezaaid met een beperkt aantal grassoorten, vaak gericht op snelle groei of hoge opbrengst. Dat levert veel voer op, maar niet altijd voldoende voedingsdiversiteit. Paarden die in de natuur grazen, eten een veel breder scala aan grassen, kruiden en andere planten, waardoor ze een gevarieerder dieet krijgen.

2. Natuurlijk gedrag

In het wild zouden paarden niet alleen gras eten, maar ook takken, bladeren en schors. Daarbij zouden ze zich verplaatsen naar verschillende gebieden met een uiteenlopende plantendiversiteit. Deze variatie zorgt voor een breed scala aan voedingsstoffen. In onze huisvesting is dat aanbod beperkt, waardoor paarden minder gevarieerd kunnen eten.

3. Eiwitten vaak te laag

Het eiwitgehalte en de kwaliteit van de eiwitten (aminozuren) in ruwvoer kan tegenvallen. Vooral jonge paarden in de groei, drachtige merries en paarden die intensief trainen, lopen daardoor risico op een tekort. Dit kan gevolgen hebben voor spieropbouw en ontwikkeling.

4. Belangrijke mineralen

De Nederlandse bodem bevat vaak lage hoeveelheden van bepaalde mineralen. Hierdoor zitten deze mineralen ook in lage concentraties in gras en hooi. Tekorten kunnen leiden tot uiteenlopende gezondheidsproblemen.

5. Vitamines

Tijdens het winnen en bewaren van ruwvoer daalt het vitaminegehalte, vooral van vitamine E en bètacaroteen (voorloper van vitamine A). In de winter, wanneer paarden geen vers gras krijgen, kan dit tot duidelijke tekorten leiden. Vitamine D halen paarden voornamelijk uit zonlicht, dus in de donkere maanden is dit ook een aandachtspunt. Paarden die weinig buiten komen of in de zomer veel een deken dragen, hebben extra aanvulling nodig.